Zielona Czarownica

Wiosna 3

2012-01-25T21:16:00.001+01:00

Chyba wyszywając przyzywam wiosnę. Gdy odłożyłam haft, spadł śnieg. Teraz, kiedy krzyżyków przybyło znowu pogoda marcowa.

Zima

2012-01-14T20:13:00.000+01:00

Padający śnieg wprawił mnie w prawdziwą euforię. Porwałam aparat i wybrałam się na spacer. Padało dość mocno, było pochmurno i mgliście. Zawężone pole widzenia, cisza i wirujące płatki śniegu sprawiły, że czułam się jak zamknięta w szklanej kuli. Niesamowite uczucie.

Zaległości

2012-01-08T16:35:00.000+01:00

Po pierwsze bardzo dziękuję Summer21 z Zacisza Ewci za wyróżnienie. Wybaczcie mi jednak, ale nie przekażę pałeczki. Nie potrafię wytypować tylko kilku blogów (ani kilkunastu, czy nawet kilkudziesięciu) do dalszej zabawy. Każdy z tych, które znajdują się w moim spisie, czy czytniku czymś mnie ujął. W sumie jest ich kilkaset.

Po drugie równie bardzo dziękuję Joie z Cichutkiego kącika za życzenia.

Po trzecie dziękuję wszystkim, którzy tu zaglądają, nawet jeśli ja sama tego nie robię. :)

A ostatnimi czasy nie zaglądam, bo przed świętami byłam mocno zaangażowana w pracy, a potem dla odstresowania odkurzyłam swoje konto w World of Warcraft. :)
I wpadłam. Biegam, skaczę, latam, pływam, zbieram kwiatuszki, warzę eliksiry, łowię rybki, robię biżuterię (wirtualną tym razem) i milutko się bawię.
Jestem typowo rekreacyjnym graczem, nie należę do żadnej gildii, nie chodzę na rajdy ani dandżony. ;) Gram każdą rasą i profesją. Mam kilkanaście postaci rozsianych po kilku serwerach i żadną z nich nie dobiłam nawet do 50 poziomu (przez 6 lat zabawy). Czy ktoś z Was jest może równie niepoważnym graczem jak ja?

I tak, przyznaję, naprawdę lubię te słodkie kolorki. :)

2011-12-18T15:53:00.000+01:00

wisior - onyks i koral

2011-11-02T20:01:00.001+01:00

Kolejny sutaszowy wisior na zamówienie.

znowu jesiennie

2011-11-01T18:03:00.001+01:00

Puławy

Pogoda nas dalej rozpieszcza. Uwielbiam taką jesień. Prawdę mówiąc, uwielbiam jesień w każdej postaci. Zarówno w takiej cudnie ciepłej i słonecznej jak teraz, ale też bardziej ponurej, chłodnej, wietrznej i deszczowej. Można się wtedy otulać kolorowymi szalami, zakładać warstwowo mięciutkie swetry i wypijać niesamowite ilości pachnącej herbaty z masalą. Jesienią też zdecydowanie bardziej lubię moją pracę. Jeden z moich etatów pozwala mi na przebywanie w przytulnym miejscu, wśród blasku świec, pięknych przedmiotów i kolorowych kwiatów (w tej chwili - na krótko - przytulne miejsce zostało zastąpione zimnym i ciemnym garażem, a przedmioty leżą głęboko w szufladach, na szczęście świece i kwiaty pozostały). W ramach drugiego etatu, siedzę przy biurku we własnym mieszkaniu, gdzie jest jeszcze przytulniej, ale odpadają świece i kwiaty (kot je zjada).

jesień

2011-10-02T18:17:00.000+02:00

Wczoraj, korzystając z pięknej pogody, przespacerowałam się po Ogrodzie Botanicznyn.
Mam do niego wielki sentyment. Pracując tam, wiele się nauczyłam i poznałam fantastycznych ludzi.
Odwiedziłam swoje ukochane miejsca i posiedziałam na ulubionych ławeczkach.
Chciałabym kiedyś być na tyle dobrym fotografem, żeby uchwycić niesamowitą atmosferę jesieni. Nasycenie barw, światło, lekką mgiełkę w powietrzu.

Wiosna 2

2011-09-13T17:17:00.002+02:00

Jest coś w tym, że im więcej człowiek ma do zrobienia, tym lepiej się organizuje. Nagle się okazuje, że do tej pory wykonywało się mnóstwo zbędnych czynności.
Mimo natłoku przeróżnych zajęć Wiosna posuwa się do przodu:

Kolczyki z sodalitami

2011-09-12T18:12:00.001+02:00

Sutasz wciąga mnie coraz bardziej. Postanowiłam zaryzykować i wyprodukowałam kolczyki.
Jestem z nich zadowolona, bo nawet wyszły do siebie podobne. :)
Splatane sznureczki pokochałam i na pewno zużyję te kilometry, które zakupiłam.

wisior

2011-09-08T16:20:00.001+02:00

Wisior na zamówienie został ciepło przyjęty, z czego się niesamowicie cieszę. :)

Wypatrzyłam w pasmanterii skręcane sznurki, jednak dostępny był tylko biały i czarny. Na szczęście sklepy sieciowe są lepiej zaopatrzone i udało mi się dobrać coś do tego wisiora. Przy okazji zakupiłam też zapas innych kolorów. Bardzo ładnie wyglądają z sutaszem, więc następny wyrób będzie chyba miksowany.

Wiosna 1

2011-09-01T19:32:00.001+02:00

Wiosna na dziś wygląda tak:

Haftuję muliną DMC na bawełnie Zweigert Murano 32ct w kolorze 101.

Wiosna

2011-08-26T21:36:00.000+02:00

Właśnie siadam do kolejnego haftu. Będą to cztery pory roku, a na pierwszy ogień idzie wiosna.

Pozwolę sobie znowu zarzucić bloga postępami mojej pracy. Wasz doping i zachęta są niezastąpione.

Mrożąca krew w żyłach opowieść o muffinek pieczeniu

2011-08-23T23:09:00.001+02:00

Opowieść tę muszę zacząć od przypomnienia wszystkim, że nie jestem kuchenną boginią. Przyznałam się do tego jakiś czas temu przy okazji drożdżówek z serem. Gdy coś pichcę, musi to być bardzo proste. A cóż może być prostszego od upieczenia muffinek? No nic przecież, powiecie. Akurat! Muffinki dały mi po nosie już kilka razy. Wypróbowałam kilka przepisów, moje umiejętności nie sprostały żadnemu.

Przypuszczam, że po tym, co zaraz opiszę, niektórzy zwątpią w jakiekolwiek moje umiejętności.
Gdy piekłam moje przedostatnie, marzyłam sobie, jak to po południu mój biedny styrany mąż wraca z pracy, otwiera drzwi, a w jego nozdrza uderza boski zapach ciepłego ciasta, gruszek i imbiru. Niesiony tym zapachem trafia do kuchni, gdzie ja, w ślicznym fartuszku podaję mu tacę pełną słodkich babeczek. Amerykańska reklama z lat ’50, normalnie.
W rzeczywistości wyglądało to trochę inaczej. Mąż był, zapach i nozdrza też, tyle że jego słowa: „Co, smażyłaś racuszki?” zdruzgotały mnie zupełnie.

Podejście ostatnie, sprzed kilku dni zaledwie, zaowocowało wyprodukowaniem dwunastu pocisków do procy z jagodami. Wyglądały za to pięknie.

Ponieważ jednak kiedy się na coś uprę, nie odpuszczam, poprosiłam ciocię (która piecze wprost bajecznie) o przepis na babeczki. Dzięki ciocinym wskazówkom jestem już całkiem niezła w smażeniu naleśników, więc i tu patrzyłam w przyszłość z ufnością. Recepturę dostałam szybko, rano pobiegłam po składniki i postanowiłam zmierzyć się z zadaniem wieczorem.

Dzień od początku nie zapowiadał się przyjemnie. Rozpoczęty od wizyty w przychodni, gdzie utoczono mi koło litra krwi, zakończony stresującą wizytą u weterynarza. Wypełniony ganianiem po sklepach (toner się skończył), próbą koszenia trawnika, pracą nad cyferkami. A wszystko to przy 40 stopniach.
Kończenie takiego dnia pieczeniem okazało się być nienajlepszym pomysłem. Wszystko, co napisałam wyżej okazało się niczym w porównaniu z moimi dzisiejszymi wyczynami.
Zasada przygotowywania muffinek jest banalnie prosta. Suche do suchego, mokre do mokrego.
Jedziemy! Przygotowałam pojemnik na suche i sypię: mąka, cukier, proszek do pieczenia, cukier waniliowy. Wymieszałam. No idę jak burza. Wzięłam naczynie na mokre. Odmierzyłam mleko i (naprawdę nie wiem, jak to się stało) chlust nim na suche. Zgroza. Kot popatrzył na mnie z politowaniem, a ja poszłam wylać powstałą pulpę, przypominającą konsystencją klej do tapet do sedesu. (Mam nadzieję, że się nie zapchał.)

Nie zrażona spróbowałam jeszcze raz. Suche do suchego, mokre do mokrego. Sukces!
Tyle, ze mokre za nic w świecie nie chciało się dać wymieszać. Albo stopione masło było za ciepłe, albo jaja i mleko były za zimne, nie wiem. Grunt, że im bardziej mieszałam, tym bardziej wszystko robiło się bardziej gluciaste. Stwierdziłam, ze gorzej już przecież nie będzie i wstawiłam michę z mokrym do gorącej kąpieli wodnej. Zachęcona początkowymi wynikami eksperymentu, chciałam zawartość michy podgrzać na małym ogienku. I tu już chyba przegrzały mi się zwoje mózgowe (podejrzewam, iż niektórzy zwątpią, że w ogóle posiadam mózg), bo wlałam to wszystko do gara z wrzątkiem, zamiast do przygotowanego rondelka. Kot zaczął się ze mnie śmiać, a ja nakarmiłam sedes po raz drugi.

Jednak nie mogłam się poddać, zwłaszcza że miałam już perfekcyjnie wymieszane suche. Ze łzami w oczach rozpuściłam kolejną porcję masła i wyjęłam z lodówki mleko i jajka. Zostawiłam w spokoju i zajęłam się opisem tragedii dla potomności.
Po godzinie, kiedy zarówno gorące masło jak i lodowate mleko osiągnęły już temperaturę pokojową, z drżącym sercem i takimiż dłońmi wlałam składniki do michy. Wszystko się ładnie wymieszało.
Podążyłam dalej za przepisem i po kilku chwilach najwyższej koncentracji i zastanawianiu się, co jeszcze może pójść nie tak ( a miałam jeszcze pomieszać mokre z suchym i dodać czekoladę), włożyłam blaszkę do piekarnika. Minęło dwadzieścia pięć minut obgryzania paznokci i wyjęłam z pieca coś, co zdecydowanie wygląda jak babeczki.

Najlepsze jest to, ze smakują też całkiem dobrze!

Tak więc, okazuje się, że opowieść mimo wszystko kończy się happy endem. Po kilku godzinach przy garach, zmarnowaniu kilogramów ingrediencji, mogę się cieszyć owocem mordęgi. ;) Chcieć to móc, nie wolno się poddawać i inne tam takie.

Ja jednak do kuchni długo nie wejdę. :)

Helene Tran 10 - Koniec!

2011-08-17T07:34:00.001+02:00

Skończyłam modelki! Trzeba je uprać i jakoś przeprasować, nie topiąc metalizowanej muliny. :) Może wystarczy tylko wysuszyć rozpięte na płasko?
Teraz mogę się zająć następną robótką z bardzo długiej kolejki.

Helene Tran 9

2011-08-11T21:15:00.000+02:00

Wiem, że jestem już nudna, nie potrafię się jednak zająć niczym innym, gdy ten haft jest nie skończony. Mam rozgrzebanych kilka robótek, ale ta nie daje mi spokoju. Chciałam żeby była gotowa w grudniu ubiegłego roku (he, he, he). Nie wyszło, jak widać. Postanowiłam uczynić z modelek absolutny priorytet i skończyć je jak najszybciej się tylko da. Wtedy będę mogła bez wyrzutów zająć się innymi projektami.

Helene Tran 8

2011-08-09T17:46:00.001+02:00

Życie jest ciężkie...

2011-08-07T18:12:00.002+02:00

Helene Tran 7

2011-08-07T17:30:00.003+02:00

Josephine Wall

2011-08-04T13:39:00.002+02:00

Część krzyżykujących osób na pewno zna jej obrazy dzięki Heaven and Earth Design. Chyba każdy z nich można sobie wyhaftować. Swoja drogą, musi to być niesamowite wyzwanie, zważywszy na kolorystykę i ilość detali, jakie trzeba odmalować nitką.

Uwielbiam jej Zodiak. Gdybym miała więcej żyć, pewnie pokusiłabym się o wyszycie całej kolekcji.

Tematyka fantasy zawsze mocno działała mi na wyobraźnię, podobnie jak wszelkie mitologie.

Sama nie wiem co mnie w jej pracach tak urzeka. Na pewno przykuwają mnie bogactwo barw i ich połączenia, cudowne detale. Moje dziewczęce serduszko bije szybciej przy tych wszystkich motylkach, kwiatuszkach, księżycach i ptaszkach.
Czasem w mojej głowie odzywa się głos szepczący: "kicz, kicz, różowe puchate króliczki, kicz, uciekać". Nie jest on jednak zbyt przekonujący i łatwo go zignorować.
Pozwalam więc sobie czasem odpłynąć. Na całe godziny.

Gdybym musiała wybrać mój ulubiony obraz, nie miałabym problemu:

Mam już jednak jeden wielki wzór zaczęty i pewnie przed emeryturą go nie skończę. Szaleństwem byłoby więc rozpoczynanie drugiego.
Na szczęście HAE oferuje serię Quick Stitches:

Sądzę, że na taką robótkę mogę sobie pozwolić.

Przy okazji, ciekawe, czy pani Wall zna twórczość M.Farshchiana, o którym już pisałam.

Helene Tran 6

2011-08-03T21:07:00.002+02:00

Podoba mi się to rejestrowanie postępów hafciarskich na zdjęciach.
Mój zapał do pracy zdecydowanie rośnie.

Metalizowana mulina nie dawała mi jednak spokoju, postanowiłam więc przetestować Thread Heaven. Nie zawiodłam się. To maleńkie niebieskie pudełeczko poprawiło bardzo wyraźnie komfort pracy. Może nie idzie tak gładko jak ze zwykłą muliną, ale nić po zastosowaniu preparatu (ma on woskopodobną konsystencję) jest mniej sztywna, nie łamie się i strzępi zdecydowanie mniej.
Polecam.

takie tam...

2011-07-27T11:05:00.009+02:00

Do Uniwersytetu Rolniczego w Krakowie (mnie dyplom przyznała jeszcze Akademia Rolnicza) mam stosunek bardzo ciepły. Czasem sentymentalny i z roku na rok coraz bardziej za uczelnią tęsknię. Chyba czas, żeby zafundować sobie kolejne studia podyplomowe.
Czasem żałuję, że nie od razu doceniłam kierunek, który studiowałam - ogrodnictwo. Był dla mnie z początku tylko przechowalnią i odraczał podjęcie bardziej poważnych życiowych decyzji.

4 lata temu tutaj pisałam tak (trochę pretensjonalne i napuszone, wiem ;)):

refleksje przy podlewaniu
Po kilku miesiącach przerwy znowu pracuję w zawodzie. Od dwóch tygodni żyję w stanie permanentnego zdumienia. Jestem zafascynowana bogactwem natury, mnogością form ogrodowego życia. Barwy, kształty, geometryczne cuda. Obfitość, przepych i piękno. Tym otaczam się przez 24 godziny w tygodniu. Kocham miejsce, w którym pracuję. Kocham swój zawód. Poznawanie świata roślin to moje zadanie na całe życie. Nie doceniałam tego w czasie studiów. Nie umiałam dostrzec tego czaru, który teraz tak silnie mnie oplata. Uprawiam najpiękniejszy zawód na świecie.
Jestem ogrodnikiem.

i tak:

Praca w ogrodzie to szkoła życia. Naprawdę. Uczy cierpliwości, pokazuje, że na wszystko jest odpowiedni czas, a wielu rzeczy przyspieszyć się nie da. Żmudne, wielogodzinne powtarzanie danej czynności (pikowanie, cięcie sadzonek) wymaga koncentracji i dokładności, precyzji w każdym ruchu. Ogród uczy, że czasem trzeba coś poświęcić, aby otrzymać coś w zamian.
Czasem trzeba coś zabić, by mogło żyć coś.
Uczy pokory, każe zgiąć kolana i pochylić głowę. Ogrodnik wie, że nawet wielki wysiłek może pójść na marne. W ogrodzie docenia się wartość swojej i cudzej pracy. Odpowiedzialność i przewidywanie są często kluczem do sukcesu. Można się popłakać patrząc, co zrobiła falanga ślimaków z niezabezpieczonymi w porę siewkami, a eksperymentu powtórzyć się już nie da. Trzeba umieć przyjmować porażki i wyciągać wnioski.
Każdy dzień to okazja do nauki, żeby naginać zasady, trzeba je najpierw poznać.
Bywa, że trzeba w sobie coś przełamać, dotknąć dżdżownicy, zbierać ślimaki, wytrzymać łaskotanie pajęczych nóżek na karku.
To także źródło radości. Gdy krople rosy na kostrzewach lśnią jak rozsypane klejnoty, gdy z konewki wylewa się tęcza, gdy z włosów sypie się torf, a skóra pachnie trawą, czy można chcieć więcej?

I dalej tak myślę, mimo że od dwóch lat mam bardzo biurkową pracę z ogrodnictwem zupełnie nie związaną. We wrześniu część moich fascynacji odżyje. Będę się znów realizować jako florystka i ogrodnik. Może nie na taką skalę i w odwrotnych proporcjach niż w OB, ale od kilku miesięcy myśl o powrocie do zawodu wywołuje we mnie poczucie ekscytacji. Trochę się też tego boję. Nawet bardziej niż trochę.
Z mojej obecnej pracy nie rezygnuję, zmieniam tylko zakres i warunki. Kiedyś już jednak ciągnęłam dwie posady i jakoś szło, więc może teraz też dam radę. Trzeba się tylko porządnie zorganizować.
Problemem jest też moje lenistwo. Przyzwyczaiłam się do komfortu pracy w domu. Do tego, że nie tracę czasu na dojazdy, mogę wstawać pół godziny przed rozpoczęciem pracy, sama sobie organizuję plan działania.
Teraz czeka mnie wczesne wstawanie, czasem praca w weekendy, konieczność podporządkowania się wymogom klientów. Będę mieć zdecydowanie mniej czasu dla siebie i na moje hobby.
Plusów jest jednak znacznie więcej.

Urlop mi się skończył

2011-07-24T19:55:00.006+02:00

A w czasie urlopu odwiedziłam jedno z najpięknieszych miejsc na Ziemi.

Lawenda

2011-06-29T20:26:00.005+02:00

Helene Tran 5

2011-06-28T23:01:00.005+02:00

Znów kilka dodatkowych ściegów. Im bliżej końca, tym szybciej i przyjemniej mi się haftuje.
Dziś zauważyłam, że popełniłam błąd. Źle policzylam nitki i zgubiłam jeden rząd krzyżyków. Pierwszą myślą było prucie. Kiedy jednak uswiadomiłam sobie, jak dużego fragmentu musiałabym się pozbyć, postanowiłam zostawić haft w spokoju. Kombinuję więc jak mogę i staram się, żeby moja pomyłka była jak najmniej widoczna.

Helene Tran 4

2011-06-20T21:31:00.002+02:00

Pomału do przodu. Robię wszystko, żeby omijać balustradkę z metalizowanej muliny. ;)

kolejne sutaszowe wprawki

2011-05-25T16:22:00.004+02:00

mam tylko 2 kolory sznureczków i czarne koraliki, bo tym dysponowała moja osiedlowa pasmanteria, ale poczyniłam już odpowiednie zamówienia i z wielką niecierpliwością czekam na przesyłki. Technika jest bardzo wciągająca, ale też bardzo dla mnie trudna.
Jestem raczej niecierpliwa, a sutasz wymaga dość starannego planowania. Nie nuży mnie żmudne nizanie koralików, ale na przemyślenie wzoru jakoś nie mam ochoty. Kombinuję z techniką i bawię się dobrze. Gorzej, jak będę chciała dojść do jakiegoś konkretnego efektu. Na razie wystarcza mi, że "coś" wychodzi.

Znowu się muszę usprawiedliwić, ale zdjęcia w pomieszczeniach nie wychodzą mi w ogóle. Następnym razem będę chyba fotografować na zewnątrz.

Helene Tran 3

2011-05-22T15:26:00.004+02:00

Haft powolutku posuwa się do przodu. Staram się sięgać po niego codziennie, nawet jeśli mogę mu poświęcić tylko 15 minut. Ta strategia działa całkiem nieźle.

Muszę zrobic mały test i sprawdzić, jak metalizowana mulina reaguje na żelazko.
Materiał trzeba koniecznie wyprasować, a nie chciałabym, żeby tygodnie mojej pracy poszly na marne.

Sutasz

2011-05-19T21:27:00.003+02:00

Mam za sobą pierwszą sutaszową wprawkę. Na zdjęciu nie wygląda może najlepiej, ale nie mogłam czekać do jutra, na porządne światło. Teraz próbuję jakoś przymocować do tego zapinkę, bo w założeniu ma to być broszka.

Wróciłam na ATS!

2011-05-19T21:12:00.007+02:00

Wróciłam na ATS (American Tribal Style). Okazało się, że po długiej przerwie (dokładnie nie pamiętam, ale rocznej co najmniej)ciało pamięta o co chodzi. Zajęcia sprawiły mi tyle radości, że zastanawiam się, jak ja mogłam bez tego żyć.

Fat Chance Belly Dance NIMBY pt 1 Feb 20 2010

Fat Chance Belly Dance NIMBY pt 2 Feb 20 2010

O ATS pewnie jeszcze nie raz będę tu wspominać.

bibliotecznie

2011-05-11T17:27:00.005+02:00

Czytając "Opactwo Northanger" Jane Austen, zawsze nabieram ochoty na "Tajemnice zamku Udolpho". Po przeczytaniu książki, natychmiast zapominam o tej zachciance.
Jednak dziś w bibliotece, Ann Radcliffe dosłownie sama wpadła mi w ręce, nie mogłam więc nie zabrać jej do domu. Przy okazji nawinął się też "Italczyk".
Do kompletu (pozwalają wypożyczyć tylko trzy sztuki) dorzucilam "Portret damy" Henry'ego Jamesa

Uwielbiam biblioteki. W szkole podstawowej spędzałam w nich długie godziny i znosiłam stosy książek do domu. Praca w bibliotece wydawała mi się wtedy szczytem szczęścia ludzkiego (podobnie jak bycie kowalem, czy listonoszem, ale o tym może kiedy indziej). Sentyment do bibliotek nie minął. Mam nawet swoje małe biblioteczne dziwactwo.
Co roku, od pierwszej klasy liceum (czyli od bardzo, bardzo dawna), w ciepłe, słoneczne lipcowe lub sierpniowe popołudnie odczuwam przymus udania sie do biblioteki po "Krainę chichów" Jonathana Carrolla. Żeby nie było zbyt normalnie, musi to być koniecznie Podgórska Biblioteka Publiczna, a dla dopełnienia ideału chwili, potrzebne jest przebycie Mostu Dębnickiego w celu podziwiania świetnych refleksów na wodzie. Inaczej się nie liczy. Sprawdziłam.
Książkę zaczynam już w drodze do domu i kończę jeszcze tego samego wieczora. Jestem wtedy szczęśliwa jak dziecko, czytam z wypiekami, mimo że znam już tekst na pamięć.
Jest to mój coroczny, letni rytuał. Zima z kolei nie jest zimą bez powtórki z "Władcy Pierścieni"

Helene Tran i miły początek tygodnia

2011-05-09T20:33:00.007+02:00

nie nakrzyżykowałam się za bardzo przez weekend, ale dla podniesienia własnej motywacji prezentuję kolejny kroczek w zmaganiach z wzorem Helene:

Zgodnie z radą Rhianone haftowałam krótką niteczką. Jak będę miała okazję wypróbuję też wosk, o którym wspomniałaś, a przy następnym hafcie przetestuję na pewno inną nić.

Korzystając z pięknej pogody przespacerowałam się z aparatem. Uwielbiam przechadzki wśród zieleni.

A takie cuda pojawiły się u mnie w ogródku:

Helene Tran

2011-05-06T19:08:00.001+02:00

Bardzo podobają mi się jej wzory.
Lubię w nich właściwie wszystko. Kolorystykę, sposób w jaki przedstawione są kobiece sylwetki, proporcje. Mam ochotę wyhaftować każdy, jaki tylko znajdę.
Zaczęłam od "Pokazu mody" na zamówienie mojego taty.

W tym momencie obrazek wygląda tak:

Zdjęcie nie jest zachwycające, ale lepsze mi nie wyszło. Winę zrzucam na to, że w mieszkaniu ciemno.

Pracowało się z nim fantastycznie, dopóki nie doszłam do haftowanej metalizowaną muliną poręczy schodów. Nić się łamie i rwie, jakoś tak dziwnie rozwarstwia i rozłazi, rozcapierza, plącze i powstają na niej niezliczone ilości supełków.
Słowem robi co chce i mną rządzi.
Trochę przesadzam, ale jest trudniejsza w obsłudze niż mulina zwykła. Po kilkudziesięciu minutach szarpania się z nią odkładam robótkę na kilka tygodni, żeby odpocząć.
Czy problem z metalizowaną nicią jest pospolity, czy też mam się czuć szczególnie wyróżniona? A może po prostu złej baletnicy...
Może jest jakiś patent na jej poskromienie.

Tak czy inaczej projekt jest wart zachodu i na pewno go skończę. Podobno publiczna deklaracja zwiększa szansę odniesenia sukcesu.
Tatuś musi tylko uzbroić się w odrobinę cierpliwości.

wstyd mi

2011-05-05T21:35:00.007+02:00

po prostu wstyd za to, że blog leży odłogiem. Tym bardziej, że czasem ktoś mnie odwiedzi, a nawet pozostawi komentarz. Kilka osób o tym miejscu pamięta, zagląda w okna, puka do drzwi i co? I zostaje na podwórzu, bo gospodyni gdzieś sobie poszła.
Głupio mi i jednocześnie bardzo miło. Dziękuję wszystkim, którzy tu trafili celowo lub przez przypadek.

Minęło tyle czasu od mojej ostatniej tu bytności. Wypadało by się czymś pochwalić, pokazać coś ciekawego. Coś, co powiedziało by: no, może jej tu nie było, ale popatrzcie tylko...
Niestety, nic takiego nie ma. Sen zimowy i letarg. Długi sen, bo maj mnie już dopadł.
Nawet w moim ogródku niewiele się dzieje, bo posadziłam w nim rośliny typowo letnie.
Pokazało się kilka narcyzów i jeden kwiat truskawki. Jesienią muszę naprawić ten błąd i zapewnić sobie za oknem wiosnę już od lutego.

Beyond the Invisible

2011-04-22T22:59:00.002+02:00

Mahmoud Farshchian

2010-11-14T17:19:00.007+01:00

Jego obrazy odkryłam zupełnie przypadkiem ponad rok temu. Mam je zachomikowane na dysku i czasem odczuwam nieodpartą potrzebę zajrzenia do nich. I wtedy przepadam na całe godziny. Wciąż od nowa odkrywam bogactwo kolorów, szczegółów, treści.

this is Halloween

2010-10-31T13:11:00.000+01:00

2010-10-11T19:00:00.005+02:00

Antares na swoim blogu A Pasar de Todo zaprosiła wszystkich chętnych do podzielenia się ze światem trzema najważniejszymi utworami.

wybierzcie 3 utwory, które są dla Was najważniejsze; takie, co to szarpią struny duszy, które budują Wasze wspomnienia... pozwólcie innym poznać te ważne z jakiegoś tam powodu dla Was dźwięki...
- wklejcie linka z YouTube, albo podajcie tytuł i wykonawcę i zachęćcie 3 osoby, żeby podzieliły się z innymi muzyką swojej duszy.

Jestem więc chętna do podzielenia się. ;)Nawet bardzo chętna. :)

Muzyka towarzyszy mi prawie bez przerwy. W domu cały czas coś gra. Nie wychodzę z domu bez słuchawek. W pracy na szczęście też nigdy nie musiałam z tej manii zrezygnować.
Uwielbiam kupować płyty, często w więcej niż jednym wydaniu. Obsesja.

Słucham wszystkiego, co mi się podoba. Nie ograniczam się do jednego wykonawcy czy gatunku. Słucham skórą. Jeśli coś mnie zachwyca, czuję dreszcze i mrowienie na karku. :D Tak odróżniam to, co tylko ładne od tego, co przenika na wskroś.

Zdecydowany numer 1: Tiamat - Whatever That Hurts z albumu Wildhoney

To miłość od pierwszego odsłuchu.

Numer 2: Tori Amos - Precious Things z Little Earthquakes

Nie poszłam przez nią na egzamin z entomologii. To był bodaj jedyny raz, kiedy moje poczucie obowiązku poległo na całej linii. Coś mnie w tym utworze tak poruszyło, że nie byłam w stanie oderwać się od głośników, a że nie miałam akurat żadnego przenośnego odtwarzacza, musiałam, naprawdę musiałam, zostać w domu.

Numer 3: Dead Can Dance - Cantara z Within the Realm of a Dying Sun

Jeśli ktoś ma ochotę na podzielenie się własną listą przebojów - zapraszam. :)

Skończyłam :)

2010-10-02T10:12:00.002+02:00

Teraz jeszcze muszę wymyślić sposób wyeksponowania obrazka w domu. :)

Mitenki

2010-10-01T21:06:00.007+02:00

Robić na drutach uczyłam się bardzo, bardzo dawno temu od babci. Nigdy nie mialam do nich zacięcia i skończyłam na jednym szaliku. Właściwie to nawet ten szalik pozostał niekompletny, bo nie załapałam, jak zakończyć robótkę. Zarzuciłam zabawę na prawie 20 lat.
Dopiero niedawno odkryłam na blogach, w książkach i gazetach, jakie cuda można dzięki nim wyprodukować i zabrałam sie do pracy.
Co ciekawe, porównując moją technikę z różnymi poradnikami, wychodzi na to, że nic nie potrafię i wszystko robię źle. A jednak coś mi wyszło. :)
Zrobiłam sobie mitenki wg opisu jaki zanalazłam u Antoniny. Ułatwiłam sobie sprawę i zrezygnowałam z tasiemki.
Nie są idealne, ale jestem na tyle zadowolona, że nie wstydzę się w nich wyjść z domu.
Jakość zdjęcia fatalna, wiem. Choć może to i lepiej, bo niedociągnięcia tak nie rażą. :) Muszę się jednak pochwalić.

When Witches Go Riding...

2010-09-27T11:29:00.006+02:00

Zaczęłam haftować w ubiegłym roku i nie skończyłam na czas.
Odnalazłam niedawno i dłubię sobie powoli. Tym razem są szanse.

Wreszcie

2010-07-20T10:02:00.007+02:00

coś się dzieje w moim ogródku.
Pomalutku urządzam mój kawałek zieleni. Zaczęłam na szczęście przed falą upałów i moje kochane zielska zdążyły się przyjąć na nowym miejscu. Przetrwały i nadal cieszą oko. Mam nadzieję, że z następnym wzrostem temperatury też sobie poradzą. Oczywiście będę im z całych sił w tym pomagać.

Nasz taras wychodzi na południe. Na szczęście ocieniony jest w dużej części balkonem sąsiadów. Przed tarasem mamy kawałek trawnika. Tu już jest patelnia. Ostróżki i kocimiętki są pod moją stałą obserwacją. Wystarcza im podlewanie raz dziennie. Bardzo rzadko trzeba im ruszyć z pomocą.

W ramach eksperymentu kupiłam rozwar wielkokwiatowy (Platycodon grandiflorus).
Na razie stoi sobie w osłonce na tarasowym stoliku, ale jesienią mam zamiar przesadzić go na rabatkę. Jest piękny. Kwitnie nieprzerwanie już trzeci tydzień. Pojedynczy kwiat utrzymuje się krótko, koło jednej doby, ale pąków jest mnóstwo.

Pączki same w sobie są śliczne.

W bardziej ocienionej części ogródka zamieszkała hortensja w moim ulubionym kolorze.

Ona niestety jest skazana na doniczkę, bo nie moge jej przesadzić do gruntu. Pod 30 centymetrową warstwą ziemi znajduje się garaż. Wolę nie ryzykować sadzenia krzewów i drzewek w tak płytkiej glebie.

Dzwonki karpackie (Campanula carpatica) czekają na wysadzenie. W podobnej sytuacji jest lawenda i żurawki. Kupiłam je, bo bardzo je lubię. Czekam na remont tarasu z zakładaniem nowych rabatek. Obawiam się, że ekipa nie będzie uważała na rośliny.

Moją zdecydowaną faworytą jest naparstnica. Zawsze chciałam, by rosła w moim ogrodzie. Ta nie kwitnie tak obficie jak powinna. Jest posadzona w zbyt dużym cieniu, ale na razie musi sobie radzić.

wczoraj

2010-06-26T20:28:00.002+02:00

Ajde Jano

2010-06-08T16:21:00.009+02:00

Muszę się podzielić, bo pęknę. :)

Słuchając Radia Celtic w Mieście Muzyki, natrafiłam na piosenkę Ajde Jano w wykonaniu Talithy MacKenzie. Spodobała mi się bardzo, nie mogę jej wyrzucić z głowy od kilku dni.

A tu Nigel Kennedy

Pomijam tu wszystkie polityczno - historyczne zaszłości. (Wystarczy poczytać komentarze na YT). Dla mnie to po prostu piękna piosenka, do tego z tribalowym potencjałem. Och, jaka cudna choreografia dla duetu mi się wymyśliła. ;)

A skoro juz mnie do tańca przygnało, to może jeszcze coś takiego:

Tańczy Shabanu.

A tu śpiewa Natacha Atlas:

I tak, przy okazji jednej piosenki mogę się przyznać do części moich muzycznych i tanecznych fascynacji. ;)

Luna

2010-05-31T14:46:00.004+02:00

Zakochałam się w tym wzorze dawno temu. Haftowanie idzie jak po grudzie. Czasem zastanawiam się, czy praca nad nim w ogóle ma sens, bo najprawdopodobniej skończę go dopiero koło 90 - tki.
Odłożyłam haft na kilka miesięcy. Zaczęło mi go jednak bardzo brakować. Pomyślałam sobie, że samo wyszywanie bardzo mi się podoba. Wcale nie musze kończyć. ;)

Zaczęłam w 2005 roku.

Dokumentacja fotograficzna nie jest kompletna.

Dzisiaj wygląda tak.

Cieszy mnie każdy postawiony krzyżyk. Może dla własnej satysfakcji i podtrzymywania motywacji co kilka tygodni będę wstawiać tu zdjęcie.

Drożdżówki

2010-05-10T17:14:00.004+02:00

Nie przepadam za gotowaniem. Przygotowywanie obiadu z dwóch dań to dla mnie mordęga, poświęcenie, najwyższy wymiar kary i strata czasu. Zwłaszcza, że taki obiad zjada się szybko, niezależnie od wkładu pracy. W kuchni cierpię. Umiem przyrządzić zaledwie kilka potraw. Najważniejszym kryterium, jakie musi spełnić przepis, by zostać włączonym do mojej książki kucharskiej, jest czas przygotowywania. Jestem w stanie wykrzesać z siebie tylko 30 minut cierpliwości.

Podobnie jest z pieczeniem. Składniki do miski, zmiksować, potem wylać na blachę, wrzucić w piekarnik. Koniec zabawy. I postarać się jak najmniej upaprać kuchnię.

Czasem moja niechęć do kucharzenia przegrywa z miłością do jedzenia.
Ostatnio zapragnęłam czegoś z ciastem drożdżowym. Na spotkanie moim zachciankom wyszła Pracownia Wypieków proponując drożdżówki z serem. Przepis trochę ostudził mój zapał, ponieważ wymienia więcej niż 3 składniki. Zawzięłam się jednak i mimo, że nigdy nie odniosłam sukcesów tu, gdzie w grę wchodziły drożdże, postanowiłam spróbować. Efekt mnie samą zaskoczył. Przepis logiczny i prosty. Zaczyn wyrósł, ciasto wyrosło, bułeczki wyszły przepyszne. Smakowały nie tylko mnie. ;)
Polecam i dopisuję do mojej skromniutkiej kolekcji, mimo że ich przygotowanie zajmuje więcej niż pół godziny. Na szczeście ciasto rośnie samo.

Odnotowuję

2010-04-30T19:29:00.011+02:00

Odnotowuję swoje kolejne urodziny (30). Cieszę się, że obchodzę je wiosną. O tej porze już wiem, że wszystkie moje Noworoczne Postanowienia diabli wzięli i mam drugą szansę na ich odnowienie w bardziej motywujących okolicznościach przyrody.

Postanawiam więc

- zaglądać tu częściej,

- napisać w końcu na tematy, które mi od roku chodzą po głowie,

- doprowadzić ogródek do takiego stanu, że nie będę się wstydziła przyznać sąsiadom, patrząc im prosto w oczy, do swojego zawodu (jestem ogrodnikiem i projektantem zieleni),

- nie zapisywać się kolejny raz na zajęcia dla początkujących z tańca brzucha i ATS. To żadna frajda brylować wśród nowicjuszy. Zamiast tego wezmę się za siebie, poćwiczę porządnie w domu i po wakacjach będę szturmować średniozaawansowanych (co najmniej).

- mniej myśleć, więcej robić.

I o czym innym teraz. :)

Belcia mieszka z nami już dwa miesiące. To najcudowniejsze stworzenie z jakim miałam styczność kiedykolwiek. Rośnie tak, jak powinna. Od przyjazdu do nas przybyło jej ponad pół kilograma. Wydaje się być zadowolonym z życia kotem.

Spacer

2010-04-29T17:18:00.008+02:00

Zawekowałam się na ostatnich kilka miesięcy w domu, wychodząc z niego właściwie tylko wtedy, gdy wymagała tego ode mnie praca (czyli gdzieś tak 2 razy w miesiącu). Na co dzień praca wymaga raczej siedzenia na miejscu.
Dziś jednak zebrałam się w sobie, poszłam na spacer do pobliskiego parku i z przerażeniem stwierdziłam, że prawie przegapiłam wiosnę.
Zeby wiosna mi tak szybko nie uciekła, a na blogu nie straszyły jesienne obrazy (wygląda na to, że zimę też przespałam), wrzucam kilka dzisiejszych zdjęć:

Zamieszkał u mnie Kot!!!

2010-03-02T17:17:00.011+01:00

Przyjechała w niedzielę i już jestem absolutnie zakochana. Tzn. zakochana jestem odkąd zobaczyłam ją kilka miesięcy temu na zdjęciu. Teraz to już euforia.
Jest wesoła, lubi się bawić, włazić na kolana, mruczeć, jeść, biegać za piłeczkami, spać na klawiaturze, spać w ogóle, gryźć długopisy, kłaść się pod lampą.
Mam nadzieję, że będzie jej u nas dobrze.

Złośliwość rzeczy martwych

2010-02-28T00:10:00.002+01:00

Parę miesięcy temu zakochałam się w fimo. Oglądalam cuda, które można stworzyć z polimerowej glinki i swierdziłam, że ja też chcę spróbować. Zakupiłam glinkę, komplet narzędzi do cięcia i rzeźbienia, akrylowy wałek i kilka drobiazgów. Zabawa mi się spodobała, zapragnęłam więc małego elektrycznego piekarnika do wypiekania moich dzieł.
Zażyczyłam sobie takowy na Gwiazdkę. Niestety, tu nastąpiło rozczarowanie pierwsze.
Mój prezent dotarł dość poważnie uszkodzony. Nic to, żyło się trzydzieści lat bez piecyka do glinki, przeżyje się jeszcze parę tygodni. Po Świętach wysłałam reklamację do sklepu, akcje z wymianą trwały ponad miesiąc: czekanie na kuriera, przeciągająca się naprawa, pomylony adres wysyłki i nie pamiętam co jeszcze. Nic to. W końcu dostałam nowy piecyk. Przetestowałam go na kiełbaskach. Test wypadł pozytywnie. Do wypiekania glinki podchodziłam jak pies do jeża. Kiedy w końcu odważyłam się użyć piekarnika zgodnie z przeznaczeniem, poukładałam moje wyroby na ruszcie, uruchomiłam urządzenie i ..... huk, błysk, dym, grzmot. I ciemność, bo wywaliło korki.

I jak tu, nawet wbrew rozsądkowi, nie pomyśleć o zmowie mrocznych sił, które chcą mnie odwieść od nowego hobby? Czy może to tylko test siły mojej woli? :)

W tym momencie mój zapał osłabł. Mam co robić. Na drutach na przykład. Przynajmniej to nie grozi wysadzeniem mieszkania.

A od jutra szykuje mi się jeszcze jedno zajęcie. :)

Poczułam się zmotywowana...

2010-01-21T21:04:00.004+01:00

do zamieszczenia kolejnej notki. Pochwalę się Damą w Kapeluszu, która od świąt wisi na honorowym miejscu w pokoju mojej mamy.:)

Niestety, mimo kilku prób nie udało mi się zrobić porządnego zdjęcia. Kolory są nieco przekłamane.

Troszkę zmieniłam oryginalny projekt. Po przyszyciu kilkunastu koralików na sukience stwierdziłam, że jest ich tam za dużo i bardzo śmiecą, więc odprułam. Pozbawiłam suknię również niektórych backstitchy, bo wyglądała na pocerowaną. :)

Wyszywanie kapelusza było drogą przez mękę. Po trzech godzinach siedzenia nad instrukcją, miętolenia wstążeczki na kształt róży, która za nic różą stać się nie chciała, byłam bliska płaczu.

Zrezygnowana odłożyłam schemat i zrobiłam kwiatuszki po swojemu.

i znów jesiennie

2009-11-01T18:33:00.004+01:00

jesiennie

2009-10-28T12:31:00.004+01:00

Za oknem szaro i ponuro, poprawiam więc sobie humor podziwiając jesienne kolory, zachowane w ciocinym ogródku.

Luna

2009-10-16T12:06:00.008+02:00

Prawie od początku miesiąca siedzę nad Luną. Dobijające jest to, że mimo kilkunastu godzin pracy nie widać postępów. Haft jest wielki (550 x 729 krzyżyków), materiał drobniutki (8 krzyżyków na 1 cm) i na razie nie wiele się na nim dzieje. Cóż, zachciało mi się obrazka, to mam. Może za parę lat skończę. :)

Przybyło też trochę krzyżyków na Victorian Elegance. To bardzo przyjemna praca, idzie szybko, prawie każdy ścieg wnosi coś nowego do obrazka. Boję się tylko, że zabraknie mi muliny dołączonej do zestawu. Schodzi w błyskawicznym tempie.

Bo koty...

2009-09-17T10:23:00.004+02:00

Bo koty są dobre na wszystko.
Na wszystko, co życie nam niesie.
Bo koty, to czułość i bliskość
na wiosnę, na lato, na jesień.

A zimą – gdy dzień już zbyt krótki
i chłodnym ogarnia nas cieniem,
to k o t - Twój przyjaciel malutki
otuli Cię ciepłym mruczeniem.

Franciszek Klimek

To mój najukochańszy potwór. Towarzyszy mi od szkoły podstawowej. Ma 16 lat, jest już bardzo chora. Ciężko pogodzić się z myślą, że za parę tygodni, najwyżej miesięcy, może jej już nie być. Tyle zniszczonych wiklinowych koszyczków, poplątanych włóczek. Tyle wspólnie zjedzonej jajecznicy. Wierna przy pracy w ogródku, uczeniu się do egzaminów. To najlepszy termofor i ogrzewacz do stóp. Zabawa z nią jest genialnym lekarstwem na smutki.

Życie bez kota? Trudne do wyobrażenia.

Tilda - moja miłość

2009-09-15T10:54:00.009+02:00

Tone Finnanger i jej cudna Tilda to moje tegoroczne odkrycie. Tu ukłony dla Malwiny, która zapoznała mnie z tymi ślicznościami. :) Muszę się jednak przyznać, że nie była to miłość od pierwszego wejrzenia. Nawet nie od drugiego. Początkowo uznalam ten styl za nieco dziwaczny, choć od początku zachwyciły mnie materiały. Drobne kwiatuszki, błękitne i różowe paseczki, kropki. Wydały mi się bardzo przytulne i domowe. Im więcej się jednak przyglądałam, oglądałam dzieła dziewcząt pokazywane na blogach, na przykład tu, tym bardziej Tilda mi się podobała. No i wpadłam.

A wczoraj dostałam niesamowity prezent. :)

Szczególnie spodobały mi się myszy i choinki w doniczkach.

I znów wzrosła mi motywacja do nauki norweskiego. :)

Jakość zdjęć nie jest najlepsza, ale bardzo ciemno dziś w Krakowie.

zimowy koteczek

2009-09-11T14:32:00.003+02:00

Ostatni kiciuś gotowy:

Victorian Elegance

2009-09-01T09:12:00.004+02:00

W końcu wzięłam się za Victorian Elegance ze Złotej Kolekcji Dimensions. Wyszywanie tej damy bardzo wciąga, a że dzisiaj mam wolne, mam nadzieję spędzić kilka godzin w jej uroczym towarzystwie.

Zielono

2009-08-30T14:28:00.010+02:00

I po urlopie. No, takim połowicznym, bo przygotowywałam się pilnie do nowych zadań w nowej pracy, ale i tak udało mi się odpocząć i zregenerować. Do naładowania akumulatorów przyczynił się całodniowy spacer wśród lasów i polan rezerwatu "Nad Tanwią".

Piękna pogoda, wszechobecna zieleń, wrzosy, mchy, paprocie, świergot ptaków, brzęczenie owadów, szum wody, ciepło ziemi...

Kotek jesienny

2009-08-06T12:46:00.005+02:00

Wreszcie mogę się pochwalić jesiennym kiciusiem. :)

Tak wyglądał dziś rano:

A tak w tej chwili:

Heaven and Earth

2009-07-23T14:50:00.005+02:00

Każda hafciarka, która kocha klimaty fantasy na pewno już tutaj trafiła. Takiej wielości cudnych wzorów chyba nigdzie nie ma. Moja lista zakupów wciąż się rozrasta. Gdybym miała haftować wszystkie obrazy, które mi się podobają, musiałabym żyć 200 lat i poza dłubaniem w krzyżykach nie robić nic innego.

Szczególnie zachwycają mnie

Stephanie Pui-Mun Law - kusi mnie Tarot

Josephine Wall

Linda Ravenscroft

i Scott Gustafson

Właśnie zauważyłam, że ze spisu artystów zniknął Ian Daniels. Jak dobrze, że mam już Lunę.

Muszę też kupić Boreas (John Waterhouse).

Poziomki

2009-07-23T14:13:00.010+02:00

Bardzo zaniedbuję ostatnio mój ogródek. Aż mi wstyd. Tłumaczyć się mogę mało oryginalnie - brakiem czasu. Kiedy już udało mi się wygospodarować jakąś wolną chwilę przeznaczałam ją raczej na bierny odpoczynek. Zmuszałam się tylko do podlewania, żeby dać im szanse dożycia lepszych czasów.

Zluzowanie, o którym wspomniałam dwa tygodnie temu nadeszło jednak w końcu. :) Hafciki powinny ruszyć z kopyta a moje roślinki doczekają się wreszcie godnego traktowania. Trzeba dosiać trawę, posadzić ostróżki, bluszcze i odratowany cudem ciemiernik.

Ostróżkowa rabatka będzie dla mnie wielką niespodzianką. Kupiłam kilka egzemplarzy w różnych kolorach. Żałuję, że nie uwieczniłam ich na zdjęciach. Odkładałam fotografowanie i wysadzanie z dnia na dzień, aż zdążyły w końcu przekwitnąć w doniczkach. Obcięłam wczoraj podsuszone już kwiatostany i ... zamarłam. Nie zaznaczyłam kolorów. Teraz każda wygląda tak samo. Będę więc sadzić w ciemno. :)

Na szczęście poziomki radzą sobie świetnie. Kwitną i owocują. Do tego smakują jak najbardziej poziomkowo. Zachęcona sukcesem, zamierzam powiększyć uprawę w przyszłym roku i obsadzić jeszcze ze dwie skrzynki.

Bardzo nieśmiało

2009-07-16T20:08:00.005+02:00

podchodzę do nowego wzoru.

Po pierwsze: musiałam sama posegregować mulinki.

Po drugie: nigdy nie haftowałam na takim materiale.

Po trzecie: nie mam pojęcia, jak mi wyjdą wstążeczkowe kwiatki, pętelki i inne dzindzibołki.

Dama w kapeluszu powstanie (musi powstać!) na specjalne zamówienie mojej mamy gdzieś w okolicach Yule. :)

Za to wzór nr 2 wygląda już bardziej przystępnie.

kiciuś letni 2

2009-06-22T21:30:00.005+02:00

Kiciuś letni skończony. Trwało to miesiąc, choć spędziłam nad nim zaledwie trzy dni. Długie przerwy w haftowaniu spowodowane były 50-godzinnymi tygodniami pracy. Teraz za to spodziewam się lekkiego zluzowania. Mam zamiar nadgonic pozaczynane hafty. Zwłaszcza Lunę, nad którą pracuję od czterech lat.

kiciuś letni 1

2009-05-23T20:59:00.002+02:00

Następny kotek na tamborku.

Jestem wielką fanką wzorów Margaret Sherry. Nazbierałam ich już mnóstwo. Wystarczy do emerytury. Kociaki na cztery pory roku pochodzą z brytyjskiego wydania pisma Cross Stitcher (grudzień 2007). Haftuję je muliną Anchor na kanwie Aida 18 ct.

kiciuś wiosenny

2009-05-17T15:37:00.005+02:00

koteczki

2009-05-08T23:34:00.000+02:00

Za kotki zabrałam się rok temu, zrobiłam kilka krzyżyków i odłożyłam do szuflady. Parę dni temu przypomniałam sobie o nich. Mam zamiar przyszyć je na torbie, powinno to wyglądać mniej więcej tak:

Trochę to potrwa, bo zaczynam kończyć pierwszego:

Projektantką wzoru jest Margaret Sherry.

po co mi to

2009-05-03T19:46:00.000+02:00

Chciałabym tutaj uporządkować luźne notki i przemyślenia dotyczące ogrodnictwa, architektury krajobrazu, bukieciarstwa i hobby domowych.
Wszystko, co tyczy ogrodów, ulubionych roślin, inspirujących książek, pomysłów do wykorzystania, fascynujących ludzi, będzie trafiać właśnie tu.

ogródek - the beginning

2009-05-03T19:28:00.000+02:00

W moim ogródku świeżo posiana trawa, a na domowych parapetach rosną poziomki i kiełkuje bazylia. Zielona, bo nasionka czerwonej gdzieś zgubiłam. Znajdę - wysieję. Że z opóźnieniem? Trudno.

Tak wyglądały poziomeczki 19.04:

A tak wyglądają teraz. Część przepikowałam do zwykłej ziemi ogrodowej:

Resztę do jiffy pots wypełnionych torfem:

Zauważyłam, że w torfie rosną wolniej.